เช้า ที่ไม่เหมือนเดิม ตังค์ตังค์ตื่นขึ้นมา
บนเตียงที่ไม่ใช่ของตัวเองแสงแดดลอดม่านเข้ามาอ่อน ๆแต่หัวใจเธอหนักเหมือนทั้งคืนไม่ได้พักเลยเธอลุกขึ้นนั่งช้า ๆมือแตะขมับเหมือนพยายามเรียบเรียงทุกอย่างเมื่อคืน
เสียงคำพูดสายตา
“เธอจะเลือกมันเหรอ” ยังชัดในหัว
“…บ้าเอ๊ย”
เธอพึมพำเบา ๆก่อนจะลุกจากเตียงเดินออกไปห้องเงียบเหมือนเดิมไม่มีเขาแต่มีบางอย่างที่บอกว่า“เขายังอยู่”เสื้อสูทพาดอยู่บนโซฟาแก้วน้ำที่ยังมีหยดน้ำเกาะเหมือนเพิ่งถูกใช้ไม่นานหัวใจเธอ เต้นแปลก ๆ
“…ยังไม่กลับ”
เธอพึมพำก่อนจะเดินไปที่ครัวและ..เขาอยู่ตรงนั้นคิรากรยืนพิงเคาน์เตอร์เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมไปสองเม็ดแขนเสื้อพับขึ้นรอยช้ำที่มุมปากยังชัดแต่สายตาเขานิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“…ตื่นแล้วเหรอ”
เขาพูดเสียงเรียบตังค์ตังค์ชะงัก เล็กน้อย
“…คุณยังไม่ไป”
เธอถามคิรากรยกคิ้ว นิดเดียว
“…ฉันบอกแล้วจะกลับมา”
คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไปหนึ่งจัง
