บ่ายวันนั้นความสงบ
อยู่ได้ไม่นานตังค์ตังค์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแต่สมาธิไม่อยู่กับงานเลยสายตาเธอเหม่อนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างซ้ำไปซ้ำมา
“เหลือแค่ฉัน”
คำพูดของคิรากรยังติดอยู่ในหัวเอาออกไม่ไปเธอกำปากกาแน่นก่อนจะถอนหายใจยาว
“นี่ฉันกำลังจะบ้าเพราะผู้ชายสองคนเหรอ…”
เธอบ่นเบา ๆแต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ
“ครืด”
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งเธอมองหน้าจอแล้วชะงักเบอร์แปลกแต่ความรู้สึกมันไม่แปลกเธอกดรับ
“…ฮัลโหล”
เงียบหนึ่งวินาทีสองวินาทีก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“…ออกมาข้างนอก”
น้ำเสียงนั้นทำให้เธอตัวเย็นทันที
“…ภาคิน”
เธอกระซิบใเบา
“…ฉันบอกแล้วว่าไม่”
“ถ้าไม่ออกมา”
เขาตัดบทเสียงนิ่ง
“…ฉันจะเข้าไปหาเธอในบริษัท”
ประโยคนั้นทำให้เธอกำมือแน่น
“…อย่ามายุ่งกับงานฉัน”
เธอกัดฟันพูดภาคินหัวเราะเบา
“…งั้นก็เลือก”
เงียบ
“…จะออกมาเองดี ๆหรือให้ฉันเข้าไปทำให้เธออายทั้งตึก”
คำพูดนั้นโคตรสกปรกตั
