ข่าวลือกระจายเร็วกว่าไฟทั้งบริษัทไม่มีใครไม่รู้
“…นั่นไง”
“…คนที่ใช้เส้น…”
“…ไม่แปลกหรอก ได้ตำแหน่งไวขนาดนั้น…”
เสียงซุบซิบดังตามหลังทุกก้าวที่ตังค์ตังค์เดินเธอไม่ได้หยุดไม่ได้หันไม่ได้ตอบโต้แต่ข้างในมันพังไปทีละนิด...โต๊ะทำงานของเธอว่างเปล่าผิดปกติไม่มีใครเข้ามาคุยไม่มีใครขอความช่วยเหลือเหมือนเมื่อก่อนเธอนั่งลงช้า ๆมือวางบนโต๊ะนิ่งสายตามองไปข้างหน้าแต่ไม่มีโฟกัสเลย…แค่อยู่เฉย ๆยังเจ็บ..
“พี่ตังค์…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆเธอเงยหน้าพนักงานรุ่นน้องยืนอยู่สีหน้าลำบากใจ
“…หนูเชื่อนะคะว่าพี่ไม่ได้ทำ”
ประโยคนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกเบา ๆ
“…ขอบใจนะ”
เธอยิ้ม บางแม้จะฝืน
“…แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเชื่อหรือไม่เชื่อแล้ว”
น้องเงียบไม่รู้จะพูดอะไรต่อ...บ่ายวันเดียวกันอีเมลถูกส่งเข้ามาพร้อมกันทั้งแผนก
“ประกาศ: พักงานชั่วคราว”
ชื่อเธออยู่บรรทัดแรก
ตังค์ตังค์มองหน้าจอนิ่งตัวอักษรเบลอไปหมดเ
