ห้องมืดมีแค่แสงไฟดวงเดียวส่องลงมาตรงกลางชายคนหนึ่งนั่งตัวสั่นเหงื่อซึมเต็มหน้า
“…ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ”
เสียงเขาสั่นแทบไม่เป็นคำคิรากรยืนอยู่ตรงหน้าเงาเขาทอดยาวเหมือนกำลังกดทับอีกฝ่ายให้หายใจไม่ออก
“…ฉันถามไปแล้ว”
เสียงเขานิ่งแต่เย็น
“…อย่าให้ต้องถามซ้ำ”
เงียบอีกฝ่ายกลืนน้ำลายแรงก่อนจะพยายามพูด
“…ผมแค่…รับงานมาอีกที…”
คิรากรขยับเข้าไปใกล้จนอีกฝ่ายต้องเอนตัวหนี
“…จากใคร”
คำถามสั้น ๆแต่หนักเหมือนมีดจ่อคอตัดภาพตังค์ตังค์นอนอยู่บนเตียงแต่ไม่หลับเลยเธอมองเพดานนิ่งสายตาว่างเปล่าเหมือนคนหมดแรงแม้แต่จะคิดเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้งเธอไม่อยากหยิบแต่ก็หยิบสุดท้ายข่าวใหม่ยังคงเดิมแต่คอมเมนต์“แรงกว่าเดิม”
“…ผู้หญิงแบบนี้ก็มีทุกบริษัทแหละ”
“…ไม่แปลกใจที่ได้ดีไว”
“…เกาะผู้ชายเก่งนี่เอง”
มือเธอสั่นก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแรงน้ำตาไหลเงียบ ๆอีกครั้ง
“…ผมบอกแล้วไงครับ!”
เสียงในห้องมืดดังขึ้นอีกคร
