ห้องประชุมเงียบลงหลังจากทุกคนทยอยออกไป
เหลือเพียงเธอกับเขา
ตังค์ตังค์ยังยืนอยู่ที่เดิม มือกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ความรู้สึกทั้งหมดเหมือนยังค้างอยู่ในอก ไม่ไปไหนเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง
“จะยืนอีกนานมั้ย”
เสียงคิรากรดังขึ้น เรียบ แต่มันหนักพอจะทำให้หัวใจเธอสั่นเธอหลับตาแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปมองเขา
“…นายพูดเกินไป”
น้ำเสียงนิ่ง แต่ข้างในไม่ได้นิ่งเลย
“ตรงไหน”
เขาถามกลับทันที
“…ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องฉัน”
เงียบ
คิรากรมองเธออยู่อย่างนั้น ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด
“…ฉันแค่พูดความจริง”
“…แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ!”
เธอสวนกลับทันที เสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตับรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที
“…นายเคยถามฉันมั้ย ว่าสิ่งที่นายทำ มันทำให้ฉันรู้สึกยังไง”
คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไป
“…ฉันไม่ได้อยากให้ใครมาปกป้อง แบบที่ต้องแลกด้วยตัวฉัน”
คำพูดนั้นกระแทกเข้าไปตรง ๆคิรากรชะงัก
“…เธ
