เงียบทั้งห้องประชุมไม่มีเสียงแม้แต่ลมหายใจ
“…คนนั้นคือผม”
ประโยคของคิรากรยังค้างอยู่ในอากาศเหมือนระเบิดที่เพิ่งลง
ตังค์ตังค์ยืนนิ่งสมองเธอเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอกเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทีละนิด
“…เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ…”
“…หมายความว่ายังไง…”
“…นี่มันเรื่องจริงเหรอ…”
“พอ”เสียงคิรากรดังขึ้นไม่ดังแต่“หยุดทุกอย่าง”ได้ทันทีเขากวาดสายตามองทั้งห้องช้า ๆ
“…ผมไม่ได้เรียกทุกคนมาเพื่อให้มานั่งเดา”
เขาพูดนิ่ง
“…ผมเรียกมาเพื่อให้รู้ความจริง”
แฟ้มเอกสารถูกเปิดทีละหน้าเสียงกระดาษดังชัดในห้องเงียบ“ไฟล์ต้นฉบับ”เขาชี้
“…ไม่เคยถูกแก้ไขโดยเธอ”
ตังค์ตังค์กลืนน้ำลายแรง“แต่ถูกเข้าถึง”เขาพลิกหน้า
“…จากไอดีอื่น”
หน้าจอถูกเปิดภาพหลักฐานขึ้นชัดทุกสายตามอง“ชื่อผู้ใช้”ที่ปรากฏทั้งห้อง“ชะงัก”
“…ภาคิน”
เสียงหนึ่งพึมพำเบา ๆแต่ดังพอให้ทุกคนได้ยินประตูเปิด“ปัง”คนที่ถูกเอ่ยชื่
