บ้านหลังเดิมยังคงยืนอยู่ที่เดิมเหมือนวันเวลาที่นี่ไม่เคยเดินสีผนังที่ซีดลงรั้วเหล็กที่เริ่มเป็นสนิมและความเงียบที่หนักกว่าที่เคยจำได้ตังค์ตังค์ยืนอยู่หน้าประตูมือกำกุญแจแน่นแน่นจนปลายนิ้วซีดนี่คือที่ที่เธอเติบโตที่ที่มีเสียงหัวเราะมีมื้อเย็นธรรมดามีพ่อแต่วันนี้มันเหมือนสถานที่ของ “คำถาม”มากกว่าความทรงจำ
“…หายใจลึก ๆ”
เสียงคิรากรดังผ่านหูฟังนิ่งและมั่นคง
“…ฉันอยู่ตรงนี้”
เธอหลับตาสูดลมหายใจเข้าช้า ๆก่อนจะตอบ
“…อืม
เสียงเบาแต่พยายามไม่ให้สั่นกุญแจถูกเสียบเสียงโลหะกระทบกันดังชัดในความเงียบ
“แกร๊ก”
ประตูเปิดออกช้า ๆกลิ่นฝุ่นกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นของอดีตลอยออกมาเธอก้าวเข้าไปรองเท้ากระทบพื้นเบาแต่ทุกก้าวเหมือนเหยียบลงบนความทรงจำห้องนั่งเล่นยังเหมือนเดิมโซฟาตัวเดิมโต๊ะตัวเดิมแม้แต่กรอบรูปก็ยังวางอยู่ที่เดิมเธอเดินเข้าไปหยุดตรงกรอบรูปนั้นรูปครอบครัวที่มีเธอยืนยิ้มข้างพ่อนิ้วเธอแตะลงบนภาพเบา
