ภาคินพุ่งเข้ามาเร็วเกินกว่าที่ตังค์ตังค์จะตั้งตัวทันเธอถอยหลังเท้าสะดุดขอบโต๊ะแต่ยังไม่ปล่อยมือที่กำแฟลชไดรฟ์แน่นกว่าเดิม
“…ปล่อย”
เสียงภาคินต่ำเย็นมือเขาคว้าข้อมือเธอแรงจนเจ็บ
“…ไม่”
เธอสวนทันทีกัดฟันไม่ยอมแรงดึงระหว่างสองคนทำให้ร่างเธอเซแต่สายตายังไม่ถอย
“…อย่าดื้อ”
เขาพูดชิดเข้ามาใกล้จนได้ยินลมหายใจ
“…เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร”
“…แต่นายรู้”
เธอสวนกลับเสียงสั่นนิดเดียวแต่ยังกล้า
“…งั้นก็ยิ่งไม่ควรให้”
ภาคินออกแรงบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นแฟลชไดรฟ์เกือบหลุดในวินาทีนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ปัง!”
ประตูถูกกระแทกเปิดแรงทั้งสองคนหันไปพร้อมกันคิรากรยืนอยู่ตรงนั้นสายตาเย็นจัดเหมือนคนที่ไม่เหลือความอดทนอีกแล้ว
“…ปล่อยเธอ”
เสียงเขานิ่งแต่กดดันจนทั้งห้องเหมือนหดเล็กลงภาคินหัวเราะเบา ๆไม่ปล่อย
“…มาช้าจัง”
“…แต่ยังทัน”
คิรากรก้าวเข้ามาช้า ๆสายตาไม่ละจากมือของภาคิน
“…ฉันไม่พูดซ้ำ”
“…ปล
