คำว่า “เธอคือกุญแจ”ยังคงก้องอยู่ในหัวไม่หายไปไหนตังค์ตังค์ยืนอยู่หน้าจอนิ่งมือยังค้างอยู่ที่โน้ตบุ๊กเหมือนร่างกายยังตามความจริงไม่ทัน
“…มันหมายความว่าอะไร”
เสียงคิรากรดังขึ้นใกล้กว่าทุกครั้งเธอหันไปช้า ๆน้ำตายังไม่หยุด
“…พ่อฉัน…”
เสียงเธอสั่น
“…ไม่ได้ซ่อนแค่ข้อมูล”
เธอกลืนน้ำลายก่อนจะพูดต่อ
“…แต่ซ่อน ‘วิธีเปิดมัน’ ไว้ในตัวฉัน”
เงียบหนักภาคินยิ้มช้า ๆ
“…ในที่สุดก็เข้าใจ”
สายตาเขามองเธอเหมือน “คำตอบ”ไม่ใช่คน
“…โครงการนั้น”
เขาพูดเดินเข้ามาอีกก้าว
“…มันถูกล็อกสองชั้น”
“…ข้อมูล กับ ชีวภาพ”
หัวใจเธอกระตุก
“…ชีวภาพ?”
คิรากรขมวดคิ้วทันที
“…หมายถึงอะไร”
ภาคินยิ้ม
“…รหัสไม่ได้อยู่ในไฟล์”
“…แต่มันอยู่ในตัวเธอ”
เขาชี้มาที่เธอตรง ๆ
“…DNA”
คำเดียว
ทำให้โลกเธอหยุด
“…พ่อเธอฉลาดมาก”
เขาพูดต่อ
“…เขาเอาข้อมูลสำคัญไปเข้ารหัส”
“…แล้วใช้พันธุกรรมของลูกตัวเองเป็น‘กุญแจ’”
มือของตังค
