เสียงปลายนิ้วกระทบแป้นดังช้า ๆแต่หนักเหมือนทุกตัวอักษรกำลังกดทับหัวใจของเธอตังค์ตังค์นั่งนิ่งอยู่หน้าเครื่องสายตาจับจ้องน้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆแต่เธอไม่ยกมือขึ้นเช็ดเพราะมือของเธอยังต้องทำหน้าที่“ช่วยชีวิต”หรือไม่ก็
“ทำลายทุกอย่าง”
“…ดี”
เสียงภาคินดังขึ้นใกล้มากจนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา
“…แบบนี้แหละ”
เขาพูดเหมือนคนที่กำลังจะได้ในสิ่งที่ต้องการตังค์ตังค์ไม่ตอบเธอไม่กล้าหยุดไม่กล้าเงยหน้าเพราะถ้าเธอเห็นภาพของแม่หรือภาพของคิรากรเธออาจทำต่อไม่ไหว
“…ตังค์ตังค์…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นแผ่วมากแทบไม่ได้ยินแต่เธอจำได้ทันทีเธอหันไปช้า ๆคิรากรยังนั่งอยู่กับพื้นมือกดแผลที่ไหล่เลือดซึมออกมาไม่หยุดใบหน้าซีดแต่สายตาเขายังมองเธอเหมือนเดิม
“…อย่าทำ…”
เขาพูดเสียงแหบแทบไม่มีแรงหัวใจเธอกระตุกแรง
“…ฉัน…”
เสียงเธอสั่น
“…ฉันไม่มีทางเลือก…”
คำพูดนั้นเหมือนยอมรับสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคิรากรส่ายหน้าช้า ๆ
