เสียงเครื่องยังทำงานต่อเนื่องจังหวะสม่ำเสมอแต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกตัวเลขบนหน้าจอค่อย ๆ ขยับขึ้นทีละนิด
เหมือนกำลังนับถอยหลังไปสู่จุดที่ไม่มีใครอยากให้ถึงตังค์ตังค์ยังนั่งอยู่กับพื้นมือกุมลำคอแน่นความเจ็บยังคงอยู่ลมหายใจติดขัด
แต่เธอไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอเพราะเธอรู้ดีว่าทุกวินาทีจากนี้คือการตัดสินทุกอย่างในชีวิตของเธอคิรากรยังยืนอยู่ตรงหน้าแม้ร่างจะสั่นเลือดที่ไหลจากบาดแผลยังไม่หยุดแต่เขาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวเขายืนเป็นกำแพงปกป้องเธอทั้งที่ตัวเองแทบไม่เหลือแรง
“…ถอยไป”
เสียงภาคินดังขึ้นต่ำและกดดันสายตาเย็นจัดจ้องมองมาคิรากรไม่ตอบไม่แม้แต่จะขยับ
“…ฉันบอกให้ถอย”
น้ำเสียงเข้มขึ้นชัดเจนว่าเขาเริ่มหมดความอดทนแต่คำตอบที่ได้กลับเรียบง่าย
“…ฉันไม่ถอย”
เสียงนั้นแหบแต่หนักแน่นภาคินยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอันตราย
“…งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
สิ้นคำเขาพุ่งเข้าใส่ทันทีแรงปะทะเกิด
