ความเงียบในห้อง ICUยังคงปกคลุมทุกอย่างเหมือนเดิมแสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับผนังเรียบเย็นให้ความรู้สึกว่างเปล่า
เหมือนโลกใบนี้ไม่มีสีอื่นเหลืออยู่
นอกจาก “ความรอคอย”ตังค์ตังค์นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ขยับไปไหนแม้แต่นิดเดียวมือของเธอกุมมือเขาไว้แน่นราวกับถ้าปล่อยเมื่อไหร่เขาจะหายไปทันทีดวงตาคู่สวยแดงช้ำจากการร้องไห้แต่เธอก็ยังไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าของเขา
“…คิรากร…”
เสียงเธอแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าจะรบกวนเขาแม้เขาจะยังไม่รู้สึกตัวหรืออาจจะ…กำลังอยู่ในที่ที่เธอเอื้อมไม่ถึงเวลาผ่านไปช้าจนเหมือนหยุดนิ่งทุกวินาทีที่เดินไปมันหนักเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับหัวใจเธอเอาไว้
จนหายใจแทบไม่ออกเธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดนิ้วโป้งลูบหลังมือเขาเบา ๆซ้ำ ๆเหมือนเป็นการบอกว่า
“ฉันอยู่นี่นะ”
แม้เขาจะยังไม่ได้ตอบกลับ
“…นายเคยบอกฉัน…”
เธอพูดเสียงสั่นเล็กน้อย
“…ว่าถ้าฉันปลอดภัย ก็ดีแล้ว…”
เธอหยุดกลืนก้อนบางอย่างลงค
