แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีขาวกระทบลงบนเตียงผู้ป่วยที่ตอนนี้…ไม่ใช่ห้อง ICU อีกต่อไปตังค์ตังค์ลืมตาขึ้นช้า ๆก่อนจะรู้สึกถึงแรงอุ่นที่มือเธอก้มลงมองและก็ต้องยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวมือของคิรากรยังคงจับมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป
“…ตื่นแล้วเหรอ…”
เสียงแหบ ๆ แต่คุ้นเคยดังขึ้นเธอเงยหน้าขึ้นทันที
“…คิรากร!”
เธอยิ้มทั้งน้ำตาเขามองเธอยิ้มจาง ๆ
“…เธอไม่ไปไหนจริง ๆ ด้วย”
เธอส่ายหน้าทันที
“…ฉันบอกแล้วไง ว่าจะไม่ไปไหนอีก”
เสียงเธอเบาแต่หนักแน่นเขามองเธอเงียบ ๆสายตาอบอุ่นเหมือนวันแรกที่เขามองเธอแต่ครั้งนี้มันลึกกว่าเดิม
“…ขอบคุณนะ…”
เขาพูด.เธอขมวดคิ้ว
“…เรื่องอะไร”
เขายิ้ม
“…ที่ยังอยู่กับฉัน…ทั้งที่ฉันทำให้เธอเจ็บขนาดนั้น”
คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“…นายไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บ”
เธอกำมือเขาแน่นขึ้น
“…นายแค่ทำให้ฉันรู้ว่า…ฉันรักนายมากแค่ไหน”
เขานิ่งมองเธอเหมื
