แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางค่อย ๆ สาดเข้ามาในห้องพักริมทะเลเสียงคลื่นยังคงดังเบา ๆ อยู่ไกล ๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอเหมือนเพลงกล่อมที่ทำให้ทุกอย่างดูช้าลงสงบลงและอบอุ่นขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ตังค์ตังค์ยังคงหลับสนิทลมหายใจสม่ำเสมอ
ผมยาวกระจายอยู่บนหมอนใบหน้าดูผ่อนคลายเหมือนคนที่เพิ่งหลุดพ้นจากทุกความเหนื่อยล้าคิรากรลืมตาขึ้นก่อนสายตาเขาปรับเข้ากับแสง
ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆแล้วก็ต้องหยุดนิ่งเหมือนเวลาถูกดึงให้ช้าลงเขามองเธอเงียบ ๆ
นานโดยไม่รู้ตัวรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากสายตาอ่อนลงอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน
“…ยังไม่ตื่นอีก”
เขาพึมพำเบา ๆเหมือนกลัวจะปลุกเธอแต่ก็ยังอดแซวไม่ได้เขาขยับตัวเล็กน้อยยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปิดหน้าของเธออย่างอ่อนโยนปลายนิ้วสัมผัสแก้มเธอเบา ๆแล้วหยุดค้างไว้ตรงนั้นเหมือนไม่อยากละออก
“…ของฉัน”
เขากระซิบเสียงเบามากแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกคำสั้น ๆแต่ชัดเจ
