แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดมาเป็นระยะ
พาเอาความเย็นสบายมาปะทะผิวกายตังค์ตังค์เดินเล่นอยู่ริมชายหาดในชุดเดรสสีอ่อนผมยาวปลิวไหวตามแรงลมรอยยิ้มของเธอสดใสเหมือนคนที่กำลังมีความสุขที่สุดในโลกคิรากรเดินตามอยู่ข้าง ๆมือหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกมือหนึ่งถือแว่นกันแดดสายตาเขามองเธอไม่ห่างเหมือนกลัวว่าแค่เผลอไปวินาทีเดียวเธอจะหายไป
“…เดินช้า ๆ หน่อยสิ”
เขาบ่นเสียงไม่ดังแต่ชัดเจนเธอหันมายิ้ม
“…ก็อยากดูวิวให้ทั่วนี่คะ”
ก่อนจะหมุนตัวเบา ๆปล่อยให้ลมพัดกระโปรงพลิ้วเขาหยุดมองไปชั่ววินาทีก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“…เธอนี่นะ…”
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลกำลังมองตังค์ตังค์นานเกินไปสายตาแบบนั้นเขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไรคิรากรชะงักแววตาเปลี่ยนไปทันทีจากอ่อนโยนกลายเป็นนิ่งและเย็นลงเล็กน้อย
“…ตังค์ตังค์”
เขาเรียกเสียงต่ำเธอหันมา
“
