ค่ำคืนริมทะเลเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะแผ่วเบาแสงจันทร์สีเงินส่องลงมากระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ
ลมเย็นพัดผ่านพาเอากลิ่นอายของทะเลเข้ามาในห้องพักภายในห้องไฟถูกหรี่ลงเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟและเทียนเล่มเล็กที่ถูกจุดเอาไว้
สร้างบรรยากาศอบอุ่นและเงียบงันตังค์ตังค์ยืนอยู่ข้างหน้าต่างมองออกไปยังทะเลผ้าม่านปลิวไหวเบา ๆตามแรงลมเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“…สวยอีกแล้ว"
เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเธอหันกลับไปก่อนจะเห็นคิรากรยืนพิงผนังมองเธออยู่สายตาเขานิ่งลึกและเต็มไปด้วยบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก
“…ทะเลเหรอคะ”
เธอแกล้งถามเขาส่ายหน้าช้า ๆก่อนจะเดินเข้ามาทีละก้าว
“…เธอ”
คำตอบสั้น ๆทำให้หัวใจเธอสั่นอีกครั้งแม้จะโดนบ่อยแต่ไม่เคยชินเลยเขาหยุดอยู่ตรงหน้าระยะใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา
“…มองอะไรแบบนั้น”
เธอพึมพำหลบสายตาเล็กน้อยเขายกมือขึ้นจับคางเธอเบา ๆให้เธอ
