เย็นวันนั้นออฟฟิศเริ่มเงียบลงทีละนิดไฟบางดวงดับคนทยอยกลับแต่ตังค์ตังค์ยังนั่งอยู่ที่เดิมหน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างเอกสารเปิดค้าง
แต่สายตาเธอไม่ได้โฟกัสเพราะตั้งแต่ช่วงบ่ายมีบางอย่างมัน “ติดค้าง”อยู่ในใจ
สายตาของเขาตอนที่เธอคุยกับภาคินมันไม่ได้แค่ไม่พอใจแต่มันเหมือน“เตือน”
“…ฉันคิดมากไปเองหรือเปล่า”
เธอพึมพำเบา ๆแต่ลึก ๆเธอรู้มันไม่ใช่แค่คิดไปเองเพราะคิรากรไม่ใช่คนที่ซ่อนอะไรเก่งโดยเฉพาะเวลาที่เขา “รู้สึกจริง”เสียงรองเท้าดังเข้ามาใกล้ตังค์ตังค์เงยหน้าทันทีและก็เป็นเขา
คิรากรเขายืนอยู่ข้างโต๊ะเธอสายตานิ่งเหมือนเดิม
“…ยังไม่กลับ”
“…งานยังไม่เสร็จค่ะ”
เธอตอบสั้น เรียบพยายามทำให้มันเป็นแค่ “เรื่องงาน”เขาพยักหน้าเล็กน้อย
“…โปรเจกต์นี้ดูจริงจังดีนะ”
“…ก็งานสำคัญนี่คะ”
“…หรือเพราะมีคนช่วย”
ประโยคนั้นมาแบบเรียบ ๆแต่คมเธอหยุดพิมพ์
ทันที
“…คุณหมายถึงอะไร”
คิรากรไม่ตอบตรง ๆเขาเลื่อนสายตาไปท
