รถของคิรากรเคลื่อนออกจากออฟฟิศเงียบเกินไปไม่มีเสียงเพลง ไม่มีบทสนทนามีแค่เสียงเครื่องยนต์กับหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะเดียวกัน ตังค์ตังค์นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างไฟถนนไหลผ่านสายตาเป็นเส้นยาวแต่ในหัวมันไม่ได้ว่างเลยคำพูดของเขายังวนอยู่ซ้ำไปซ้ำมา
“ฉันหึง”
“…บ้า”
เธอพึมพำเบา ๆเหมือนจะด่าตัวเองคิรากรเหลือบมองเล็กน้อย
“…ว่าใคร”
“…เปล่าค่ะ”
เธอตอบทันทีเหมือนไม่อยากให้เขาจับได้เขายิ้มมุมปาก นิดเดียว
“…ด่าฉันก็พูดมาตรง ๆ”
“…ไม่ได้ด่า”
“…งั้นคิดถึง”
เงียบ ตังค์ตังค์หันขวับมามองเขา ทันที
“…คุณนี่มัน”
“…อะไร”
“…กวน”
คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ
บรรยากาศผ่อนลงนิดหนึ่งแต่แค่ “นิดเดียว”เพราะสิ่งที่ค้างอยู่มันยังไม่หายไปรถจอดหน้าคอนโด
“…ถึงแล้ว”
ตังค์ตังค์พยักหน้า กำลังจะเปิดประตู
“…เดี๋ยว”
เสียงเขารั้งไว้เธอหยุด มือค้าง
“…อะไรคะ”
คิรากรมองเธอ นิ่ง
“…พรุ่งนี้”
“…คะ”
