เช้าวันถัดมาออฟฟิศยังไม่คึกคักเท่าไหร่แต่ตังค์ตังค์มาถึงเร็วกว่าปกติเธอไม่ได้อยากขยัน
แค่ “ไม่อยากเจอใคร”เร็วเกินไปโดยเฉพาะ
เขา
“…เฮ้อ”
เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นภาพเมื่อคืน ยังวนอยู่ในหัว
“คบกับฉัน”
“…บ้าไปแล้ว”
เธอบ่นกับตัวเองแต่แทนที่จะปฏิเสธแบบมั่นใจหัวใจเธอกลับเงียบเหมือนกำลัง “คิด”เสียงเปิดประตูดังขึ้นตังค์ตังค์สะดุ้งเล็กน้อยเธอหันไปและก็เป็นคนที่เธอพยายามเลี่ยงคิรากรเขาเดินเข้ามาเหมือนทุกวันนิ่งเรียบ แต่วันนี้
มันไม่เหมือนเดิมสายตาที่เขามองเธอมันชัด
เกินไป
“…เช้า”
เขาทัก สั้น ๆ
“…เช้าค่ะ”
เธอตอบแต่ไม่กล้ามองตรง ๆเงียบไม่มีใครพูดต่อแต่บรรยากาศมันไม่ใช่ความเงียบปกติมันคือความเงียบของคนที่ “รู้กันอยู่แล้ว”
“…คิดหรือยัง”
เขาพูดขึ้น ตรง ๆตังค์ตังค์ชะงักทันที
“…เรื่องอะไรคะ”
“…อย่าเล่น”
เสียงเขาเรียบ
“…เธอรู้”
เงียบเธอเม้มปาก แน่น
“…ฉันขอเวลาแล้ว”
“
