คืนวันนั้น
ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น
รอยยิ้มของตังค์ตังค์กลับมา
แม้จะยังไม่เต็มร้อย
แต่สำหรับคิรากร
แค่นั้นก็พอแล้ว
“…ยิ้มแบบนี้สิ”
“…อะไร”
“…แบบที่ฉันชอบ”
เธอเขินนิด ๆ
“…เวอร์”
เขายิ้มมุมปาก
“…จริง”
บรรยากาศอบอุ่น
เหมือนพายุผ่านไปแล้ว
แต่บางที
“ความสงบ”
ก็ไม่ได้อยู่ได้นาน
เช้าวันถัดมา
โทรศัพท์ของคิรากรดังขึ้น
ครั้งนี้
ไม่ใช่พิม
แต่เป็นสายงาน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนจะรับ
“…ว่าไง”
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที
“…เมื่อไหร่”
“…เข้าใจแล้ว”
“…เดี๋ยวฉันไป”
เขาวางสาย
ตังค์ตังค์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
มองเขาทันที
“…มีอะไร”
เขานิ่งไปนิดหนึ่ง
เหมือนกำลังคิด
“…ฉันต้องไปกรุงเทพ”
หัวใจเธอสะดุด
“…ไปนานไหม”
“…ยังไม่รู้”
คำตอบนั้น
ทำให้เธอเงียบ
“…ไปทำอะไร”
“…งาน”
เขาตอบสั้น
แต่ครั้งนี้
มันไม่ใช่แค่ความสั้น
มันคือ “ความลับ”
ตังค์ตังค์รู้สึกได้
“…สำค
