ฝนยังตกไม่หยุด
เหมือนจะย้ำว่า
ช่วงเวลานี้
มันไม่ง่ายเลย
ตังค์ตังค์นั่งอยู่ในร้าน
มองออกไปนอกกระจก
แม้จะคุยกับคิรากรเมื่อคืน
แต่ความรู้สึก
มันยังไม่หาย
“…คิดถึงก็จริง”
“…แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี”
เธอกำแก้วในมือแน่น
“…ฉันไม่อยากกลับไปเป็นคนที่ต้องรอแบบไม่มีอะไรยืนยัน”
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
กริ๊ง—
เธอเงยหน้า
แล้วก็ชะงัก
“พิม”
ยืนอยู่ตรงนั้น
เหมือนเดิม
มั่นใจ
และ…ไม่ยอมแพ้
“…ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”
ตังค์ตังค์นิ่งไป
“…ถ้าไม่คุย ฉันก็จะมาทุกวัน”
คำพูดนั้น
ไม่ใช่การขอ
แต่มันคือ “การบังคับแบบสุภาพ”
ตังค์ตังค์ถอนหายใจเบา ๆ
“…ว่ามา”
พิมเดินเข้ามา
สายตาเธอกวาดมองรอบร้าน
“…น่ารักดีนะ”
“…ร้านนี้”
“…เหมาะกับเธอ”
คำชม
แต่ฟังแล้วไม่สบายใจ
“…มีอะไรก็พูดมาเถอะ”
พิมยิ้มบาง ๆ
“…เขายังไม่บอกเธอสินะ”
หัวใจตังค์ตังค์สะดุด
“…บอกอะไร”
พิมเอียงคอเล็กน้อย
“…เรื่องที่เขากำลังท
