โกดังเงียบ แต่ความตึง แทบหายใจไม่ออก ตังค์ตังค์ถูกจับอยู่ มือถูกมัด สายตาเธอสั่น แต่ยังมองเขา “…นายมาทำไม…” เสียงเธอแตก คิรากรยืนอยู่ตรงกลาง โดนล้อม แต่เขาไม่สนใคร สายตา มีแค่เธอ “…ฉันบอกแล้ว” เสียงเขานิ่ง “…จะไม่ปล่อยเธอไป” อีกฝ่ายหัวเราะ “…ซึ้งดีนะ” “…แต่เดี๋ยวก็จบแล้ว” ปืนถูกยกขึ้น เล็งไปที่ตังค์ตังค์ หัวใจคิรากรกระตุก “…หยุด” เสียงเขาต่ำ อันตราย “…อย่าแตะเธอ” “…งั้นก็วางปืน” เงียบ คิรากรค่อย ๆ ปล่อยอาวุธลง เสียงโลหะกระทบพื้น ตังค์ตังค์ตาเบิกกว้าง “…อย่า!” แต่ไม่ทัน อีกฝ่ายยิ้ม “…ดีมาก” ทันใดนั้น ปัง! เสียงปืนดัง ทุกอย่างชะงัก ตังค์ตังค์สะดุ้ง “…คิรากร!!” ร่างเขาเซ เลือดซึมออกจากไหล่ แต่เขายังยืน “…แค่นี้…” เสียงเขากัดฟัน “…ยังไม่ล้ม” สายตาเขา เปลี่ยนทันที ไม่ใช่แค่เย็น แต่ “ฆ่าได้จริง” ในเสี้ยววินาที เขาพุ่งเข้าไป แย่งปืน เสียงต่อส

