กลางคืน
เงียบผิดปกติ
ลมทะเลแรง
เหมือนพายุจะมาอีกครั้ง
ตังค์ตังค์ยืนอยู่ในร้าน
แม้คิรากรจะอยู่ด้วย
แต่ความรู้สึก
มันไม่สงบ
“…นายจะไปอีกใช่ไหม”
เธอถามเบา ๆ
เขานิ่ง
ไม่ตอบทันที
“…ฉันต้องจัดการให้จบ”
คำตอบนั้น
เธอรู้อยู่แล้ว
แต่พอได้ยินจริง ๆ
มันก็ยังเจ็บ
“…อันตรายไหม”
“…อืม”
“…มากไหม”
เขามองเธอ
“…มาก”
เงียบ
ตังค์ตังค์กำมือแน่น
“…งั้นอย่าไป”
คำพูดนั้น
หลุดออกมา
เขาชะงัก
“…ฉันไม่อยากเสียใครไปอีก”
เสียงเธอสั่น
“…โดยเฉพาะนาย”
หัวใจเขากระตุก
แต่สุดท้าย
“…ฉันต้องไป”
เธอหลับตา
น้ำตาไหลเงียบ ๆ
“…เข้าใจแล้ว”
คำพูดที่ฝืนที่สุด
เขาเดินเข้าไป
ก่อนจะกอดเธอ
แน่น
“…ครั้งนี้”
เสียงเขาต่ำ
“…จะเป็นครั้งสุดท้าย”
“…จริงนะ”
“…จริง”
เธอกอดตอบ
“…งั้นกลับมาให้ได้นะ”
“…ไม่ว่าจะยังไง”
เขาลูบหัวเธอเบา ๆ
“…ฉันจะกลับมา”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
โกดังร้าง
ที่เดิม
บรรยากาศหนั
