กลางคืน
เงียบ
ไฟในห้องหรี่ลง
ตังค์ตังค์นั่งอยู่บนโซฟา
ใส่เสื้อของคิรากร
ตัวโคร่ง
ผมยังเปียกนิด ๆ
จากการอาบน้ำ
เธอถอนหายใจเบา ๆ
“…มันเหมือนฝันเลย”
ตั้งแต่วันที่เกือบเสียเขาไป
จนวันนี้
เธอมาอยู่
“ในห้องเขา”
“…ยิ้มอะไร”
เสียงทุ้มดังขึ้น
เธอสะดุ้ง
หันไป
คิรากรยืนอยู่
ผมยังเปียก
หยดน้ำไหลผ่านคอ
ภาพนั้น
ทำให้เธอหน้าแดงทันที
“…เปล่า…”
เขาเลิกคิ้ว
ก่อนจะเดินเข้ามา
“…โกหกไม่เก่งเลยนะ”
เขานั่งลงข้าง ๆ
ใกล้เกินไป
“…ก็แค่…”
“…อะไร”
เสียงเขาเบา
ใกล้หู
“…ดีใจ”
เธอตอบ
ตรง ๆ
เขานิ่งไปนิด
ก่อนจะยิ้ม
“…ฉันก็เหมือนกัน”
เงียบ
แต่เป็นความเงียบ
ที่อบอุ่น
ทันใดนั้น
เสียงโทรศัพท์เธอดัง
ตังค์ตังค์หยิบขึ้นมา
แล้วก็ชะงัก
“…ใคร”
คิรากรถาม
“…ลูกค้าเก่า…”
เธอพูดเลี่ยง
แต่เขาไม่เชื่อ
“…ผู้ชาย?”
เธอเงียบ
นั่นคือคำตอบ
สายตาเขาเปลี่ยนทันที
“…รับสิ”
เสียงเขานิ่ง
เธอลั
