ตอนพิเศษ20

เช้า แสงแดดลอดผ่านม่าน ตังค์ตังค์ลืมตา มือควานไปข้าง ๆ ว่าง “…คิรากร?” เธอลุกขึ้นนั่ง ห้องเงียบ ไม่มีเสียงเขา มีแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง วางอยู่บนโต๊ะ “ออกไปเคลียร์งาน เดี๋ยวกลับ” สั้น เรียบ แต่ไม่รู้ทำไม ใจเธอรู้สึกแปลก ๆ ไม่อุ่นเหมือนทุกวัน “…ไปทำงานเฉย ๆ นี่แหละ” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ความรู้สึก มันไม่ยอมเชื่อ ตัดภาพ ร้านกาแฟ เงียบ หรู คิรากรนั่งอยู่ ตรงข้าม “ผู้หญิงคนหนึ่ง” ผมยาว หน้าตาสวย สายตาแรง “…นายหายไปนานนะ” เสียงเธอนุ่ม แต่แฝงอะไรบางอย่าง คิรากรไม่ตอบทันที “…มีอะไร” เสียงเขานิ่ง “…ทักทายไม่ได้เหรอ” เธอยิ้ม “…หรือมีคนใหม่แล้ว เลยลืมของเก่า” เขาจ้องเธอ สายตาเย็นลง “…ถ้ามีเรื่องก็พูดมา” เธอหัวเราะเบา ๆ “…ยังเหมือนเดิมเลยนะ” “…ตรงเกินไป” เธอเอนตัว “…ฉันกลับมาแล้ว” เงียบ คิรากรไม่แสดงสีหน้า “…แล้วไง” คำตอบนั้น ทำให้รอยยิ้มเธอค้าง “…นายไม