เสียงดนตรีในงานยังคงบรรเลงต่อเนื่อง แต่สำหรับตังค์ตังค์ ทุกอย่างเหมือนถูกลดระดับลง เหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนได้ยินชัดในอก มือของคิรากรยังคงวางอยู่ที่เอวของเธอแน่นเหมือนเดิม ราวกับเตือนว่าเธอยังอยู่ในบทบาทที่ต้องเล่นให้สมบูรณ์แบบ
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งไม่แน่ใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ มันยังเป็นแค่ “บทบาท” อยู่หรือเปล่า
“คิดอะไรอยู่”
เสียงของเขาดึงเธอกลับมา ตังค์ตังค์หันไปมอง
“เปล่าค่ะ”
“อย่าโกหก”
คำพูดนั้นเรียบ แต่สายตาเขาจับเธอแน่น
เธอเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบ
“แค่พยายามไม่พลาดค่ะ”
คิรากรมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ
“ดี”
คำเดียว แต่เธอรู้ว่าเขาหมายถึงมากกว่านั้น
ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงประกาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นช่วงที่เจ้าภาพจะขึ้นกล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ แขกในงานเริ่มทยอยเคลื่อนตัวเข้าไปด้านหน้า
คิรากรจับมือเธอ
แน่นขึ้น
“อ
