เสียงช้อนกระทบจานเบาๆดังเป็นจังหวะ
แต่บรรยากาศบนโต๊ะ กลับตึงกว่าที่ควรจะเป็น
ตังค์ตังค์ก้มมองอาหารตรงหน้า พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในความจริงทุกอย่างมันไม่ปกติเลยสักนิดโดยเฉพาะสายตาที่มองมาจากโต๊ะด้านซ้ายเธอไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าใคร ผู้หญิงชุดแดงยังนั่งอยู่ที่เดิมและยังมองมาไม่หลบไม่ปิดบัง เหมือนตั้งใจให้เธอรู้ตัว
ตังค์ตังค์สูดหายใจลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นครั้งนี้เธอไม่ได้หลบสายตาสองคู่ปะทะกันตรงๆไม่มีใครยอมถอย
“ไม่กิน”
เสียงคิรากรดังขึ้นเรียบแต่ชัดเธอหันกลับมามองเขา
“กินค่ะ”
ตอบสั้นๆก่อนจะตักอาหารเข้าปากแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ทำเพราะหิวเธอทำเพื่อควบคุมตัวเองและเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังเสียสมาธิ
เขามองเธอนิ่งเหมือนสังเกตอะไรบางอย่าง
ที่เปลี่ยนไป
“มองทำไมคะ”
เธอถามกลับเบาๆแต่ไม่หลบเขาเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เปลี่ยนไป”
คำตอบนั้นทำให้เธอยิ้มนิดเดียว
“เปลี่ยนยังไงคะ”
เธอถามต
