แสงไฟในร้านอาหารส่องลงมาอย่างนุ่มนวล
ตัดกับบรรยากาศภายนอกที่มืดลงไปแล้ว
ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมามองเหมือนเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาแต่ไม่ใช่สำหรับเธอมือของคิรากรยังคงจับมือเธอไว้แน่นไม่ปล่อย เหมือนตั้งใจมากกว่าที่เคยพนักงานรีบเข้ามาต้อนรับก่อนจะพาไปยังโต๊ะด้านในโซนค่อนข้างเป็นส่วนตัวแต่ถึงอย่างนั้น
สายตาจากโต๊ะอื่นก็ยังคงมองมาเป็นระยะ
“นั่ง”
เขาพูดสั้นๆก่อนจะดึงเก้าอี้ให้เธอตังค์ตังค์นั่งลงยังไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็เลื่อนเก้าอี้ของตัวเอง
เข้ามาใกล้ เกินระยะปกติจนไหล่แทบจะชนกัน เธอเหลือบมอง เล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
เมนูถูกวางลงตรงหน้า แต่เธอแทบไม่ได้มอง
เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา ที่ยังคงอยู่ตรงเธอไม่ไปไหน
“กินอะไร”
เสียงเขาเรียบแต่เบาลงเหมือนถามแต่จริงๆ แล้วเหมือนเลือกให้
“อะไรก็ได้ค่ะ”
เธอตอบเพราะตอนนี้สมาธิไม่ได้อยู่ที่อาหารเลยเขาพยักหน้าก่อนจะสั่งอาหารกับพ
