ทั้งวัน…ตังค์ตังค์ทำงานแทบไม่รู้เรื่อง
ตัวเลขตรงหน้าเบลอไปหมด ทั้งที่ปกติเธอแม่นยำทุกจุดแต่วันนี้… สมองมันดันคิดแต่เรื่องเดียว
“อย่ามาหาฉันก่อน”
คำพูดนั้นวนซ้ำไม่หยุด ทั้งที่เธอควรจะดีใจ
ควรจะโล่ง แต่ความจริงคือ… มันหงุดหงิด
และอึดอัดมากกว่าที่คิด
“เฮ้อ…”
เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น ถือแฟ้มในมือแน่น พอคิดตัวได้อีกที… เธอก็มายืนอยู่หน้าห้องเขาแล้ว
“…บ้าไปแล้ว”
เธอพึมพำกับตัวเองตั้งใจจะหันกลับแต่..
ก๊อก มือดันเคาะไปแล้ว เงียบไปสองวินาที
“เข้ามา”
เสียงเขาดังจากด้านในเรียบเหมือนเดิมตังค์ตังค์เม้มปาก ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปเขานั่งอยู่หลังโต๊ะสายตาเงยขึ้นมามองแค่แวบเดียว แล้วก็กลับไปที่เอกสารเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ
เหมือนเธอเป็นแค่ “พนักงาน” หัวใจมันจุกแปลกๆ
“มีอะไร”
เขาถาม ไม่มอง
“…เอาเอกสารมาให้ค่ะ”
เธอวางแฟ้มลงทั้งที่มันไม่ใช่งานด่วนอะไรเลยเขาพยักหน้า
“วางไว้”
จบอีกแล้วไม่มีอะ
