ช่วงเย็นของวันนั้น… ฝนตกหนัก หนักจนเสียงมันกลบทุกอย่างในเมือง ตังค์ตังค์ยืนอยู่หน้าตึกบริษัท มองสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่หยุด
เธอไม่ได้เอารถมาไม่ได้เอาร่มมาและที่สำคัญ…เธอไม่อยากกลับตอนนี้เพราะถ้ากลับมันก็จะเงียบเงียบเหมือนในใจเธอตอนนี้
“…บ้าเอ๊ย”
เธอพึมพำเบาๆก่อนจะก้าวออกไปตั้งใจจะวิ่งฝ่าฝนแต่..
“จะกลับยังไง”
เสียงนั้นดังขึ้นด้านหลังตังค์ตังค์ชะงักไม่ต้องหันก็รู้ว่าใครเธอกำมือแน่นนิดหนึ่งก่อนจะหันกลับไปคิรากรยืนอยู่ไม่ไกลมือหนึ่งถือกุญแจรถอีกมืออยู่ในกระเป๋ากางเกงสีหน้าเรียบเหมือนทุกครั้ง
“นั่งแท็กซี่ค่ะ
”
เธอตอบสั้นๆ
“ฝนขนาดนี้”
เขาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“เดี๋ยวก็ได้”
“ดื้อ”
คำเดียวแต่คุ้นเคยคุ้นจนใจมันกระตุก
“ฉันไม่ได้”
“ขึ้นรถ”
เขาพูดแทรกน้ำเสียงไม่ดังแต่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธตังค์ตังค์นิ่งเพราะประโยคนั้น
มันเหมือนเมื่อก่อนเหมือนตอนที่เขายัง…
“ไม่ต้องค่ะ”
เธอฝืนตอบ
“ฉันกลับเองไ
