เช้าวันถัดมา ตังค์ตังค์มาทำงานเร็วผิดปกติ
ทั้งที่เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ภาพท้ายรถของคิรากร…ยังติดอยู่ในหัว เขาไม่หันกลับมาเลย
แม้แต่วินาทีเดียว
“…ใจร้าย”
เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะพยายามตั้งใจทำงานแต่ยังไม่ทันถึงสิบโมง..
“วันนี้ว่างไหม”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นตังค์ตังค์เงยหน้าขึ้น
พี่ภพ เขายืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ
“เอ่อ…มีอะไรเหรอคะ”
“พี่ว่าจะชวนไปกินข้าวกลางวัน”
ง่ายๆ ตรงๆ แต่หัวใจเธอดันเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งไม่ใช่เพราะเขา แต่เพราะ…
“ก็…ได้ค่ะ”
เธอตอบ เหมือนอยากลองอะไรบางอย่าง อยากพิสูจน์ว่า… เธอไม่ได้คิดอะไร
เที่ยงตรงร้านอาหารในห้างใกล้บริษัทคนเยอะ เสียงดัง แต่ตังค์ตังค์กลับรู้สึกเหมือนทุกอย่างเบลอ เพราะเธอรู้สึก…เหมือนมีใครมอง ตลอดเวลา
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
พี่ภพถาม
“ดูเหม่อๆ นะ”
“เปล่าค่ะ”
เธอยิ้มบางๆ แต่สายตายังแอบกวาดมองรอบร้าน จนกระทั่ง..เธอเห็น คิรากรเขานั่งอยู่โต๊
