คืนนั้นตังค์ตังค์กลับถึงห้อง ช้า กว่าทุกวัน
เธอเปิดประตูเดินเข้าไปทั้งที่ในห้อง เงียบ
เหมือนเดิมแต่คืนนี้มัน “เงียบเกินไป”
เธอวางกระเป๋าถอดรองเท้าเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่เปิดไฟเพดานสีขาวว่างเปล่เหมือนในหัวเธอ
“…ทำไมมันเป็นแบบนี้”
เสียงเธอแผ่ว คำถามเดิมที่ไม่มีคำตอบเธอหลับตาแต่แทนที่จะพักภาพเดิมกลับชัดขึ้น
คิรากรสายตาเขา ตอนที่พูดว่า
“…ฉันจะไม่ตาม”
มันไม่ใช่แค่คำพูด แต่มันเหมือน
“การตัด”ตัดเธอออกจากชีวิตเขาทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยยอมปล่อย น้ำตาไหล
เงียบ ๆ
“…ฉันแค่ต้องการเวลาเองนะ”
เธอกระซิบ
“…มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ”
คำถามนั้นไม่มีใครตอบนอกจากความเงียบ…
เช้าวันถัดมา ตังค์ตังค์ตื่นด้วยสภาพที่หนักกว่าเดิมตาบวมหัว หนักแต่เธอก็ยังไปทำงาเหมือนเดิมเพราะอย่างน้อยเธอยังอยาก
“เห็นเขา” แม้มันจะเจ็บ…
ออฟฟิศเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนเดิมยกเว้น
“เขา” คิรากรยังคงนิ่งเรียบ ห่างเหมือน
