หลังจากวันนั้นออฟฟิศกลับมาเงียบอีกครั้ง
เงียบ แบบที่ไม่ต้องพูดทุกคนก็รู้
ว่า “มีอะไรผิดปกติ” ตังค์ตังค์ยังคงทำงาน
เหมือนเดิมแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเธอ “ไม่เถียง” ไม่สวน ไม่แซะ เธอกลายเป็นเลขา
ที่ “สมบูรณ์แบบ” จนเกินไป
“…เอกสารเซ็นแล้วค่ะ”
“…ค่ะ”
“…จะให้แก้อะไรเพิ่มไหมคะ”
“…ไม่”
บทสนทนาสั้นจบ ไม่มีความเป็นเธอเหลืออยู่เลยและคนที่รู้สึกได้ชัดที่สุดคือคิรากรเขานั่งมองเธอเงียบ ๆเป็นครั้งแรกในหลายวันที่เขามองเธอแต่เธอไม่มองกลับเลยหัวใจเขา
กระตุก แรง
“…นี่แหละที่เธออยากได้ไม่ใช่เหรอ”
เขาพึมพำ เบา ๆแต่ทำไมมันถึงไม่พอ…ช่วงบ่าย
“…ตังค์ตังค์ครับ”
เสียงภาคินดังขึ้นอีกครั้งเธอเงยหน้า
“…ครับ”
“…วันนี้มีเวลาว่างไหมครับ”
“…มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“…ผมอยากพาคุณไปดูไซต์งาน”
“…จะได้ช่วยโปรเจกต์ด้วย”
เงียบมันฟังดู เป็น “งาน”แต่ความหมาย
มันมากกว่านั้น เธอลังเลก่อนจะพยักหน้า
“…ได้ค่ะ”
คำตอบ
