เสียงแก้วกระทบกันเบาเบา กลิ่นไวน์ลอยคลุ้งไปทั่วโต๊ะหลัก บทสนทนายังคงดำเนินต่ออย่างราบเรียบ แต่แรงกดดันในบรรยากาศไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตังค์ตังค์นั่งนิ่ง
สายตาจับรายละเอียดรอบตัว แต่ความรู้สึกของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่บทสนทนา มันอยู่ที่มือของเขา ที่ยังวางอยู่บนต้นขาเธอ นิ่ง หนัก
และไม่คิดจะขยับออก
เธอพยายามปรับตัวให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เธอขยับตัวเล็กน้อย หวังให้เขารู้ แต่แทนที่มือจะถอย กลับกดลงเล็กน้อย เหมือนตอบกลับ ว่าเขารู้ และตั้งใจ เธอหันไปมองเขาอีกครั้ง สายตาถามชัด แต่เขายังไม่มอง ยังคุยกับคนตรงหน้า น้ำเสียงนิ่ง จริงจัง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งทำให้เธอรู้สึกมากขึ้น ว่าทุกอย่างนี้ เขาคุมไว้หมดแล้ว
“ไม่สบายหรือเปล่า”
เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้น ตังค์ตังค์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไป
“ไม่ค่ะ”
เธอยิ้มบาง
“แค่ยังไม่คุ้นบรรยากาศ”
คำตอบนั้นสุภาพ แต
