ลมเย็นในสวนด้านหลังพัดผ่านต้นไม้ให้ไหวเป็นจังหวะเบาเบา เสียงดนตรีจากด้านในยังคงลอยออกมาไม่ขาดสาย แต่พื้นที่ตรงนี้กลับเหมือนถูกแยกออกจากทุกอย่าง เหลือแค่ความเงียบที่ชัดขึ้น และความใกล้ที่มากเกินไป
ตังค์ตังค์ยังคงยืนอยู่ตรงเดิม ใกล้เขา ใกล้จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจเขาได้ชัด มือของคิรากรยังคงวางอยู่ที่เอวเธอ แน่น มั่นคง และไม่คิดจะปล่อย เธอพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ
แต่ยิ่งพยายาม มันยิ่งชัด หัวใจเต้นแรงเกินไป
“พอแล้วค่ะ”
เสียงเธอเบา แทบไม่ต่างจากลมหายใจ เขาไม่ปล่อย
“พอ”
น้ำเสียงทวนกลับ ช้า ต่ำ เหมือนกำลังถามมากกว่ารับฟัง
“มันเกินงาน”
เธอพยายามขยับตัว หวังให้มีระยะ แต่แทนที่จะถอย เขากลับดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม
แนบ จนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจชนกัน
ชัด
“เธอเป็นคนไม่ถอยตั้งแต่แรก”
คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก สายตาเขาจับเธอแน่น เหมือนรู้ทันทุกอย่าง
“แล้วตอนนี้จะถอย”
คำถามนั้นกดเธอไว้กับที่
