เสียงปรบมือค่อยๆ เบาลง แต่เสียงหัวใจของตังค์ตังค์กลับยังดังชัดอยู่ในอก แรงๆถี่ๆ หยุดไม่ได้เธอยังยืนอยู่ตรงนั้นใกล้เขา ใกล้เหมือนเดิม แม้เพลงจะจบไปแล้ว คิรากรยังไม่ปล่อย
มือเขายังอยู่ที่เอวเธอ นิ่ง แน่น เหมือนตั้งใจให้เธอรู้ตัวตลอดเวลา สายตาเขายังจับเธอไว้ ไม่หลบ ไม่คลาย เหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ยังไม่จบ
“คุณ…”
เสียงเธอเบา แทบไม่เป็นคำ เขาไม่ตอบ แค่จ้อง นิ่ง ก่อนจะขยับเข้าใกล้อีกนิด ระยะที่เพิ่งห่างไป หายไปอีกครั้ง
“เมื่อกี้…”
เธอพยายามจะพูด แต่เขาพูดแทรก
“เธอไม่หนี”
คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบ ทันที เธอมองเขา นิ่ง
หัวใจเต้นแรง
“หนูแค่”
“ไม่หนี”
เขาย้ำ ช้าๆ ชัดๆ เหมือนตอกย้ำความจริงบางอย่าง เธอกลืนน้ำลายเบาๆพยายามรวบรวมคำพูด แต่ยิ่งพยายาม มันยิ่งชัดว่าเขาพูดถูก เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงใกล้ จนลมหายใจเฉียดกัน
“หรือเธออยากให้ฉันหยุดจริงๆ”
คำถามนั้น ทำให้เธอหยุด ไม่มีคำตอบ
