เสียงในงานยังคงดังแต่สำหรับตังค์ตังค์ มันเหมือนถูกตัดออกไปหมดแล้ว เหลือแค่เขา
กับคำพูดเมื่อกี้
“ครั้งหน้า ฉันจะไม่ให้มีอะไรมาขัด”
หัวใจเธอเต้นแรง ไม่ยอมหยุด ทั้งที่เขาถอยออกไปแล้ว ทั้งที่ระยะห่างกลับมาเหมือนเดิม
แต่ความรู้สึก มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ไม่ใช่แค่ “ใกล้ชิด”
ไม่ใช่แค่ “แสดง”
แต่มันเริ่มจะเกินกว่านั้นและเธอก็รู้ตัว ชัดเกินไป
“กลับกันเถอะ”
เสียงเขาเรียบ สั้น แต่ชัด เธอเงยหน้ามองทันที
“กลับ”
เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอ ไม่แรง แต่แน่นพอให้รู้ว่าทนี่ไม่ใช่คำถาม
ตังค์ตังค์ไม่ได้ขัดไม่ได้ดึงมือกลับ เธอแค่ปล่อยให้เขาพาเดินออกไป ผ่านผู้คน ผ่านสายตา ผ่านเสียงเพลง สายตาหลายคู่ยังคงมองตาม บางคนกระซิบ บางคนมองด้วยความสงสัย แต่คราวนี้ มันไม่ใช่แค่สงสัย มันคือ
“จับตา”
มือของเขายังคงจับมือเธอแน่น ไม่ปล่อยทไม่ผ่อนทเหมือนตั้งใจให้ทุกคนเห็นชัดๆทว่าเธอคือใครอยู่ใ
