คำว่า “เริ่มไปแล้ว”ยังค้างอยู่ในอากาศระหว่างเขากับเธอตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงหน้าเขานิ่งแต่ข้างในมันพังไปหมดแล้ว
“…คุณไม่ควรพูดแบบนี้”
เธอพูดเบา ๆเหมือนพยายามดึงทุกอย่างกลับมาคิรากรมองเธอสายตาไม่หลบ
“…แล้วฉันควรพูดแบบไหน”
“…เหมือนเดิม”
เธอตอบทันที
“…เป็นเจ้านายฉัน”
เขาหัวเราะเบา ๆสั้นแต่มีความหมาย
“…ฉันยังเป็นอยู่”
“…แต่คุณไม่ทำตัวเหมือนเดิม”
“แล้วเธอล่ะ”
เขาสวนกลับทันทีเธอชะงักตอบไม่ได้
ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันไม่ใช่ความอึดอัดแต่มันคือ “ความจริง” ที่ทั้งคู่หนีไม่พ้นคิรากรขยับเข้ามาอีกนิดไม่ได้เร็วแต่ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอหนี
“…เธออยากให้ฉันกลับไปเป็นแบบเดิมจริง ๆ เหรอ”
เสียงเขาต่ำ
“…ใช่”
เธอตอบแต่ไม่มั่นคงเขามองเธอนิ่งก่อนจะพูดช้า ๆ
“…งั้นมองฉันแล้วพูดอีกที”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเต็ม ๆหัวใจเต้นแรงจนเหมือนมันจะดังออกมาข้างนอก
“…ฉัน…”
คำพูดเธอสะดุดเพราะในสายตาเขามั
