เช้าวันถัดมาทุกอย่างดู “ปกติ”เกินไปตังค์ตังค์มาถึงออฟฟิศก่อนเวลาเล็กน้อยเหมือนทุกวันเธอนั่งลงที่โต๊ะเปิดคอมเช็คงานไม่มีอะไรเปลี่ยนยกเว้นอย่างเดียวไม่มี “เขา”ในความรู้สึกของเธอหรืออย่างน้อยเธอพยายามจะคิดแบบนั้น
“ตังค์ตังค์ วันนี้มีประชุมสิบโมงนะ”
พี่ลินบอก
“…ค่ะ รับทราบค่ะ”
เสียงเธอนิ่งเรียบเหมือนทุกอย่างโอเคแต่ลึก ๆ
เธอรู้ดีเธอกำลัง “แสดง”เวลาเดินไปเรื่อย ๆ
จนใกล้สิบโมงประตูห้องทำงานเปิดคิรากรเดินออกมาแค่เสี้ยววินาทีที่สายตาทั้งคู่ “เกือบ” จะสบกันแต่เขาหลบแล้วเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรหัวใจเธอกระตุกเบา ๆ
“…ดีแล้ว”
เธอบอกตัวเองนี่แหละคือสิ่งที่เธอ “ขอ”แต่ทำไมมันถึงรู้สึกเหมือนถูกมองข้ามห้องประชุม
ทุกคนอยู่พร้อมเอกสารครบบรรยากาศเป็นทางการคิรากรนั่งหัวโต๊ะสายตานิ่งเสียงเรียบ
“…เริ่มได้”
ประชุมดำเนินไปตามปกติตังค์ตังค์ทำหน้าที่ของตัวเองจดสรุปจัดการไม่มีอะไรพลาดแต่มีอย่างหนึ่งที่ “หาย
