ภายในอกของค่ายกำลังปั่นป่วน เพราะคำพูดของเธอ ไม่รู้ว่ามันเป็นแค่คำถามลองใจ หรือว่าเขายังไม่คู่ควรกับโอกาสจริง ๆ ลมหายใจหนักอึ้งถูกกลั้นไว้ ก่อนเสียงทุ้มจะค่อย ๆ เอ่ยคำตอบออกมา
“ถ้าวันนี้ยังไม่ใช่ เฮียคงถอย” ค่ายกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผาก สายตาคมหลุบต่ำ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เพราะความสุขของหนู มันคงไม่ใช่เฮียแล้วจริง ๆ”
“มีแค่นี้เหรอคะ ที่อยากจะพูด”
“หัวใจของเฮีย ลี่ยังอยากได้อยู่หรือเปล่า” คำถามนั้นเหมือนปลายมีดที่หันเข้าหาอกตัวเอง เขาทั้งหวัง และกลัว ดวงตาคู่คมแดงก่ำ
ก่อนที่ความเงียบจะกลืนกินทุกอย่าง จู่ ๆ ร่างเล็กตรงหน้าก็ยิ้มออกมาอย่างนึกขำ
“ตอนนี้…สายจูงอยู่ในมือลี่แล้วนี่คะ”
ลมหายใจร้อนถูกข่มเอาไว้ ค่ายขยับตัวมานั่งบนโซฟาแทนการคุกเข่า ก่อนจะคว้าแขนยกเอวบางขึ้นอย่างง่ายดาย แล้ววางร่างเล็กลงบนตักของตัวเอง
ใบหน้าคมคายโน้มมาใกล้ กระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ค่า
