เช้าวันนี้ค่ายตื่นสายกว่าปกติ สาเหตุก็เพราะเมื่อคืนเขาเอาแต่มองใบหน้าของคนรักจนดึก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตกหลุมรักเธอซ้ำ ๆ แทบทุกวินาที เขาแอบย่องกลับห้องตัวเองช่วงเกือบจะตีห้า และโล่งใจที่เวลานั้นไม่มีใครตื่นมาเห็น
ตอนนี้ร่างสูงกำลังเดินตามหาคนตัวเล็กแทบจะทั่วทั้งบ้าน ถามใครก็ตอบว่าไม่เจอ แถมเธอยังไม่ยอมอ่านข้อความที่ส่งไป ระหว่างกำลังเดินอยู่นั้น เขาบังเอิญเจอผู้นำหลงอวี่ที่กำลังจะออกไปบริษัท จึงหยุดนิ่งด้วยท่าทีสงบ
“เมื่อคืน ไม่ได้ย่องไปหาลูกสาวฉันใช่ไหม?”
คำถามเรียบ ๆ ทำให้คนถูกถามหน้าซีดลงนิดหนึ่ง ก่อนค่ายจะรีบตั้งสติ แล้วปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน
“ไม่ครับ ผมไม่กล้าขัดคำสั่งท่านแน่นอน”
“ดี จะมาเป็นลูกเขยบ้านนี้ต้องทำตัวอยู่ในกรอบ”
“ครับ! ผม!”
ค่ายเหยียดหลังตรงพร้อมตะเบ็งคำตอบรับออกมาเสียงดัง หลงอวี่ที่ได้เห็นอย่างนั้นถึงกับส่ายหน้า ก่อนจะเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไรต่อ
บรรยากาศยาม
