ทั้งหลงอวี่และธิดาออกมายืนรอรับการกลับมาของลูกสาวที่ไม่ได้เจอกันร่วมสามเดือน รอยยิ้มอบอุ่นรอต้อนรับมาแต่ไกล
“สวัสดีครับท่าน สวัสดีครับป้า” ค่ายเอ่ยอย่างนอบน้อมทันทีที่ก้าวเข้าใกล้ผู้ใหญ่ทั้งสองคน
“ไปอยู่ที่นู่นหล่อขึ้นเยอะเลยนะคะคุณค่าย” ธิดายิ้มเอ็นดู
“ป้าครับ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณแล้ว” ค่ายรีบแย้ง พอได้ยินแม่ของร่างเล็กเรียกตัวเองว่าคุณ ชวนให้รู้สึกห่างเหิน ราวกับไม่ใช่ลูกเขยในอนาคต
“ป้าชินแล้ว คุณค่ายเองก็เรียกป้าว่าแม่ด้วยสิคะ ไหน ๆ ก็จะเข้ามาเป็นลูกเขยแล้ว”
หมวยลี่แอบยิ้มให้กับบทสนทนาของแม่และคนรัก แต่พอหันไปมองผู้เป็นพ่อ กลับเห็นหลงอวี่ยืนวางมาดเคร่งขรึม หน้าตายังบึ้งตึงไม่เปลี่ยน
“ป๊าคะ ลี่อยากกอดป๊าจัง” ร่างเล็กเอ่ยเสียงหวาน เท่านั้นผู้เป็นพ่อก็อ้าแขนรอรับและยิ้มกว้างออกมา อีกสิ่งหนึ่งที่หลงอวี่เฝ้ารอคือการสวมกอดลูกสาว
กอดอบอุ่นกินเวลาเนิ่นนาน ทั้งค่ายและธิดาต่างยิ้มและมองส
