“ลี่แค่แกล้งเล่นเอง จริงจังอีกแล้วนะคะ” ริมฝีปากบางยู่เข้าหากันเล็กน้อย มองคนตรงหน้าที่กดสายตาจ้องมาอย่างจริงจัง
“เฮียบอกลี่ว่ายังไง หนูทำข้าวกล่องมาให้มันทำไม”
“ใจเย็น ๆ ก่อนสิ ก็แค่ข้าวเอง”
“อะไรก็หวงทั้งนั้น แล้วยังมาบอกว่าเป็นน้องสาวเฮียอีก มันใช่เรื่องเหรอวะลี่!!”
หมวยลี่ที่ยังยิ้มอยู่ในตอนแรกถึงกับชะงัก รอยยิ้มค่อย ๆ จางหายจากใบหน้า เมื่อได้ยินคำที่ค่ายพ่นออกมา ดวงตาคู่อ่อนโยนของเธอเปลี่ยนเป็นจ้องเขาเขม็งทันควัน
“ทำไมต้องขึ้นเสียงคะ แล้วทำไมต้องหยาบคายด้วย”
เธอไม่ได้พูดดังมาก เป็นการเตือนเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายร้อนไปมากกว่านี้ แต่เหมือนคำปรามนั้นจะไม่สามารถฉุดรั้งอารมณ์ของคนที่ยังหัวเสียได้
“หนูหาเรื่องเฮียก่อนนะลี่”
“ลี่แค่แกล้ง จำเป็นต้องขึ้นเสียงใส่กันแบบนี้เหรอคะ” เธอไม่คิดว่าคำล้อเล่นเล็ก ๆ จะทำให้ค่ายอารมณ์รุนแรงใส่ขนาดนี้
“เฮียเล่นกับหนูไหม?” ร่างสูงถามกลับเสียงแข็ง คำว่
