บริษัท
หัวคิ้วหนาขมวดแน่น มองหน้าจอที่ยังไร้การเปิดอ่าน จากตอนแรกคิดจะเล่นตัว ตอนนี้กลับเริ่มร้อนใจขึ้นเรื่อย ๆ
เขาก็แค่อยากให้เธอง้อบ้างนิดหน่อย พอเห็นข้อความจากเธอก็ยิ้มจนแก้มปริ แต่ในตอนนี้ กลับมีเพียงความเงียบที่ทำให้ต้องนั่งหงอย
แชต: หมวยลี่
ค่าย: หนู เฮียแค่เล่นตัวนิดเดียว
ค่าย: ไม่ต้องง้อแล้วก็ได้ แต่ให้กลับไปนอนห้องนะครับ
ธันวายืนนิ่งอยู่ภายในห้อง เขาสังเกตมองดูอาการของเจ้านายมาพักใหญ่ เมื่อทนความสงสัยไม่ไหวจึงตัดสินใจตั้งคำถาม
“เป็นอะไรครับ”
ค่ายถอนหายใจยาว ๆ ละสายตาจากจอโทรศัพท์อย่างคนหมดหนทาง แล้วหันไปมองลูกน้องที่ยืนรอฟังคำตอบอยู่ “ลี่ให้กูนอนบริษัท”
ลูกน้องคนสนิทถึงกับเม้มปากแน่นทันทีที่ได้ยินคำตอบ พยายามอย่างสุดกำลังที่จะไม่หลุดหัวเราะออกมา กลั้นจนหน้าขึ้นสี จนต้องรีบเบือนหน้าหนีกลอกตาขึ้นฟ้า
“มึงยิ้มทำไม สะใจนักหรือไง” ค่ายเค้นเสียงเข้มถามอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็น
