@…ฮ่องกง
ตอนนี้ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว แต่ร่างเล็กยังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง เธอพยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะคืนนี้ไม่มีเสียงของคนที่เคยได้ยินเป็นประจำก่อนนอน
เธอเข้าใจดีว่าค่ายต้องไปพบลูกค้า และไม่อยากรบกวน แต่ถึงอย่างนั้น ความเคยชินก็ทำให้คิดถึงเขาจนนอนไม่หลับ
“ส่งข้อความไปหาได้หรือเปล่านะ”
เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ในความเงียบ ผ่านการคิดทบทวน ชั่งใจครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
แชต: ค่าย
หมวยลี่: สามชั่วโมงแล้ว ยังไม่กลับอีกเหรอคะ
(อันเซนข้อความ)
ประโยคที่พิมพ์ไปถามถูกลบภายในไม่ถึงนาที เพราะหมวยลี่กำลังรู้สึกว่าถ้อยคำนั้นมันอาจจะดูงี่เง่ามากเกินไป เมื่อลบไปแล้วก็พิมพ์ส่งไปใหม่อีกรอบ
หมวยลี่: คิดถึงจังเลยค่ะ
ข้อความถูกส่งไปในช่องแชตเพียงประโยคสั้น ๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ทอดสายตามองเพดานห้อง พยายามสะกดให้นอนหลับ แต่ก็ไม่มีอะไรช่วยได
