หมวยลี่วางโทรศัพท์บนโซฟา ก่อนจะนั่งกระแทกตัวตามลงไป เรียวแขนยกขึ้นมากอดอกแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ค่ายจำห้องของตัวเองไม่ได้
หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวเริ่มสว่างขึ้นจากแจ้งเตือนที่เด้งรัวไม่หยุด ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นค่าย คงกำลังร้อนใจจะแย่
“คนอุตส่าห์ตั้งใจเตรียมเซอร์ไพรส์ เฮียนะเฮีย!!” เสียงหวานบ่นพึมพำพร้อมใบหน้าที่บูดบึ้ง ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังอาหารที่เตรียมเอาไว้ ยิ่งชวนให้หงุดหงิด
เธอปล่อยให้ค่ายร้อนรุ่มอยู่แบบนั้น โดยไม่คิดจะตอบกลับ ถือว่าเป็นบทลงโทษเล็ก ๆ สำหรับคนที่ดันจำห้องตัวเองไม่ได้
กระทั่งเห็นชื่อของธันวาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หมวยลี่จึงรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน
แชต: ธันวา
ธันวา: นายบ่นพี่ใหญ่เลยครับ กรมันก็โดนด้วย
หมวยลี่: เฮียบื้อมากเลยพี่ธัน ลี่ถ่ายภาพในห้องให้ดูตั้งเยอะยังจำไม่ได้ว่าเป็นห้องตัวเอง
ธันวา: 5555 เหรอครับ
หมวยลี่: จากตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ ลี
