บนโต๊ะอาหาร
บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความสุขของคนทั้งคู่ ตอนนี้ค่ายเหมือนถูกแรงดึงดูดตรึงสายตาเอาไว้ที่จุดเดียว
ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มหวาน ดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกาย หรือแม้แต่ท่าทางที่เธอกำลังตักอาหารให้ ทุกอย่างล้วนดึงดูดเขาทั้งหมด
“อร่อยไหมคะ”
“ครับ อร่อยมาก”
“อย่าบ่นพี่ธันวานะคะ พี่กรก็ด้วย ลี่ขอให้ช่วยเอง”
ทันทีที่คำนั้นหลุดออกมาจากปากของร่างเล็ก ดวงตาคู่คมของค่ายก็หรี่ลง จ้องมองราวกับจะหาเรื่อง
“พี่กร?” มันคือสิ่งที่ทำให้แปลกใจ ทำไมเธอถึงเรียกเลขาของเขาว่า พี่ ทั้งที่ไม่เคยเจอหรือพูดคุยกันเลยสักคำ
“ค่ะ พี่กร”
ยิ่งเธอย้ำ มันยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อกระตุกเบา ๆ รู้สึกเหมือนโดนสะกิดเข้ากลางอกด้วยความหึงหวง ค่ายพยายามใจเย็น หายใจเข้าออกลึก ๆ
“ทำไมถึงเรียกว่าพี่ หนูรู้จักมันหรือไง”
“ก็เขาอุตส่าห์ช่วยนี่คะ เดี๋ยวลี่จะทำอาหารไปฝากแทนคำขอบคุณด้วย”
ค่ายขมวดคิ้วแน่นทันที ร่างเล็กคงไม่รู้
