ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดแลกน้ำใสหนืดจนกระทั่งเครื่องลงจอดบนรันเวย์ เสียงของธันวาที่เดินมาเตือนอีกครั้งว่าถึงจุดหมายแล้ว ทำให้เธอและเขาค่อย ๆ ผละสัมผัสที่อ้อยอิ่งออกจากกันช้า ๆ
ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ร่างเล็กถูกประคองให้ลุกขึ้นยืน มือหนาสอดประสานมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะพากันเดินออกจากเครื่อง โดยมีคนของเฟิงเฉินมารอรับอยู่ก่อนแล้ว
เมื่อลงมาจากเครื่อง ร่างเล็กถูกดึงมาสวมกอดอีกครั้ง แน่นซะจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออกไป เรียวแขนค่อย ๆ ยกขึ้นมากอดตอบด้วยความรู้สึกวูบหวิวตรงกลางอก
“ห้ามป่วยนะคะ”
“เฮียแข็งแรงขนาดนี้ จะป่วยได้ยังไง”
“ลี่รักเฮียนะ รักมากด้วย… อื้อ~”
เพียงคำว่ารักหลุดออกมาอีกครั้ง ค่ายทนไม่ไหวจนต้องคว้าเธอมาจูบ ริมฝีปากหยักค่อย ๆ ดูดดึงแผ่วเบา บดเบียดความนุ่มลงไปอย่างเชื่องช้า
ฝ่ามือใหญ่ไล้ลงตามแนวแผ่นหลังเนียน เลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ กระทั่งถึงก้อนกลม เขาวางมือทับลงไป
