“แด๊ดคะ”
“แด๊ด”
เตยหอมเรียกคนที่ยืนนิ่งซ้ำอีกหนเมื่อไม่เห็นว่าคนพี่จะรับรู้การมาของเธอสักนิด พอเข้าไปใกล้ๆถึงได้เห็นว่าอีกคนไม่ใช่ไม่ได้ยินแต่เรียกว่าไม่รับรู้เลยต่างหาก ท่าทางเหม่อลอยแบบที่เตยหอมไม่เคยเห็นของคเชนทร์นั้นน่าแปลกใจจนอดจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัยไม่ได้ มือหนายังคงคนกับข้าวในหม้อใบเล็กแม้มันจะเดือดจนเริ่มกระเด็นออกมาแล้วก็ตาม
สายตาจดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้า แต่ความคิดน่าจะหลุดลอยไปไกลจนไม่สนใจอะไรรอบข้างสักนิด และก่อนที่กับข้าวมื้อเย็นจะไหม้เตยหอมถึงได้เรียกคนพี่ด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิมอีกครั้ง
“พี่เชนคะ!”
เคร้ง!
“ครับ ตกใจหมดเลย”
คเชนทร์สะดุ้งจนปล่อยทัพพีในมือหล่นไปในหม้อจนเกิดเสียงดัง ก่อนจะหันมาหาเตยหอมที่มองจ้องอยู่ด้วยอาการร้อนรนผิดจากที่เคย เตยหอมเอื้อมมือไปปิดเตาแก๊สก่อนจะหันมาหาคนที่หันไปหันมาราวกับไม่รู้จะหยิบจับอะไร ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นว่าคเชนทร์แปลกไปจากเดิมจริงๆ
“พี
