และคนที่บอกว่าตัวเองไม่เป็นไรก็กำลังนั่งถอนหายใจจนนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่วันแรกที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องนี้ สายตาจดจ่ออยู่กับมือถือที่ไร้การติดต่อจากคนที่สั่งนักหนาก่อนไปว่าต้องรายงานตัวตลอดเวลา ห้ามหาย แต่คนที่หายกลับกลายเป็นคนที่สั่งเองซะอย่างงั้น
ลมหายใจหนักๆถูกพ่นออกมาอีกครั้งอย่างคิดไม่ตก ตั้งแต่เช้าจนมืดคเชนทร์ไม่เคยติดต่อหรือแม้แต่จะกดเข้ามาอ่านข้อความที่เธอส่งไปสักครั้ง มันผิดปกติจนเตยหอมเริ่มกังวลใจจริงจัง ทุกอย่างที่คเชนทร์ไม่เคยทำมาตลอดกลับเริ่มเป็นในแบบที่เธอกลัว ได้แต่หวังว่าสัญชาตญาณของเธอจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น คนที่เธอให้ใจคงไม่คิดจะทำอะไรให้เธอต้องเสียความรู้สึก คงไม่ทำอะไรที่จะทำให้เรื่องระหว่างเรามันเปลี่ยนไป
เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบเซ้าซี้ใคร การไปตามจู้จี้จุกจิกจึงไม่ใช่สิ่งที่เตยหอมคิดจะทำอยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้มันไม่มีอะไรอย่างที่กังวลหรือต่อให้มีมันก็ยังไม่เกิดขึ
